Rica ederim… Ben de bu imkânı bana sağladığınız için sizlere teşekkür ederim. Kendimden bahsetmeyi pek sevmem. Bu sebeple kitaplarıma özgeçmiş bile koymadım. Ama kısaca açıklayacak olursam eğer; atadan anadan yani kökten Ankara’lıyım. 1986’dan beri dünyadayım. Bir çoban ile hocanın torunu, kapıcı çocuğu garip bir Yasin’im. Aslımı asla inkâr etmedim. Şimdilik kadrolu işsizler ordusundayım.   İkametim ise kültür başkenti Eskişehir…    

-Birçok şair ve yazar okuduklarından etkilenerek başlıyorlar yazmaya. Hatta ilerleyen sanat hayatlarında da devam ediyor bu ilham alma mevzusu. Sizi yazmaya iten şey neydi? İlham aldığınız yazar ve şairler var mıdır, eğer var ise bu yazarları isimleri bizlerle paylaşır mısınız?

Aslına bakacak olursanız, beni şiir yazmaya iten şey bir başka sanat dalı olan tiyatro idi. Ortaokul yıllarında okul tiyatrosunda okuduğum bir şiirden sonra yazmak konusunda içimde acabalar birikmeye başladı. Lisenin ilk yıllarında uğradığım ilk aşk felaketi fitilimi ateşledi diyebilirim. Fakat zaman içinde yazdıklarım aşktan ziyade eleştirisel bir örtüye büründü. İlham aldığım yazar ve şairlere gelecek olursak; başta Nazım Hikmet Ran olmak üzere, Necip Fazıl Kısakürek, Mehmet Akif Ersoy ve Neyzen Tevfik…

-Bir okur olarak sizi derinden etkileyen bir kitap oldu mu? Olduysa sizi etkileme sebebi neydi?

Tabii ki… Bülent Akyürek’in Yılgın Türkler kitabı… Olaylara yaklaşım tarzı, anlatımının ve kullandığı dilin doğallığı, ama en önemlisi korkusuzluğu beni etkileyen unsurlardır.

-Sizce edebiyatın esas gayesi nedir? Bir şair veya yazar yazılarında nelere dikkat etmeli?

Bence edebiyat bir ayna gibidir. Yani insanı insana anlatmaktır gayesi. Farklı tür ve şekillerde, 7’den 70’e herkesin anlayabileceği dilde… Bir şair veya yazar yazılarında içinde bulunduğu çağa ayak uydurabilmeli. Ama manevi ve insani değerlerinden hiçbir menfaat ve çıkar uğruna ödün vermemeli. Haklıyı ve de hakkını savunmaktan korkmamalı. Bu uğurda ölümü bile göze alabilirse, yazdıkları er ya da geç değer kazanır… 

-Siz şiir yazarken nelere dikkat ediyorsunuz?

Şiirlerimde güncel konuları kullanıyorum. Ama dil açısından aynı şeyi söyleyemeyeceğim maalesef… Çünkü günümüzde kullanılmakta olan dili ben bile artık anlamakta zorlanıyorum. Bu yüzden kelime haznemi elimden geldiği kadarıyla genişletme çabası içindeyim ki benden sonra beni okuyanlar zorluk yaşamasınlar… 

-Günümüz Türk ve Dünya edebiyatını nerede görüyorsunuz? Sizce edebiyatın geleceği nedir?

Kütüphanelerde, tozlu rafların arasında…
İşin latifesi bir yana edebiyat, sanatsal anlamdaki diğer sektörlerin arasında neredeyse en son sıralarda yer bulabiliyor bence. Edebiyata gerektiği değeri vermiyoruz maalesef. Bu sebepledir ki geleceği pek parlak görünmüyor…

-Ülkemizde yayınevi ve yazar ilişkisini nasıl değerlendiriyorsunuz? Sizce yayınevleri, yazarları yazmaya yeterince teşvik ediyor mu?

Çok iç açıcı ve samimi bir durumda değil. Zira çok az yayınevi (iki elin on parmağını geçmez) birlikte çalıştıkları yazarların hakkını savunuyor ve işlerinin gereğini yerine getiriyorlar. Yazarları da teşvik eden zaten bu tür yayınevleri… Diğerleri insanı kâğıttan kalemden soğutuyorlar…

-Edebiyat üzerine yeni projeler bekliyor mu bizi?

Allah nasip eder ise evet…

-Yakın bir zamanda yeni bir kitabınız daha çıkacak, okuyucularınızı nasıl bir kitap bekliyor?

Henüz taslak aşamasında ama meselenin bir de maddi boyutu var tabii… O pürüzleri de halledebilirsem eğer bu sene içerisinde çıkartmayı istiyorum kitabımı. Çünkü son şiir kitabım olacak bu. Zira bazı mevzularda dilimi sivrileştirdim ve ağırlaştırdım. Ortaya koyduktan sonra kim üstüne alınır bilemem… Ama ilk iki kitabımda olduğu gibi içerisinde sevgiyi de barındıracak yergiyi de…

-Son olarak okurlarımıza söylemek istediğiniz bir şey var mıdır Yasin Bey?

Bir gün, herhangi bir yerde karşılaşırsak eğer soğuk durmamalarını rica edeceğim. Ben onlardan farklı biri değilim. Hiçbir zaman da farklı olmak gibi bir çabam olmamıştır… Yazdıklarım içerisinde kendilerinden bir parça bulabileceklerinden eminim. Çünkü ben, beni değil bizi anlatmaya çalıştım elimden geldiğince…

Bilerek ve isteyerek yazının içine soktum kendimi. Mutlu olmadığım bir zamanda, öykülerin refakatiyle suni huzura erdim. Karakterlerimin hayatlarıyla ve yaptıkları eylemlerle derin bir “oh” çektim. Kendimce, vicdanın dengesini, adaletin terazisinde tarttım. İyi ki yazı var. Kafamı kuma gömüp sıradan yaşamımın devamlılığını sağladım. Vazgeçtim çoğunluğumun gerzekliğini dönüştürme girişimimden. Aidiyet hissetmediğim bir padişahın toprağında öncelikle kifayetsiz isyanlarımı bastırdım. En alasından yalnızdım. Meydanların ortasında, paslanmış doktrinlerle öylece bakakaldım. Çekilmesem üstümden geçecekti. Biraz yana kaykılarak, kendimi kendi dünyama adadım. Ama söyledim ya durmadı içim. Ne kadar görmesem, işitmesem de yerin ağzı beni buldu ve asfalt yollarda bana gerçeğin balçığından sundu. Almasam da lekesi kaldı. İstemedim ama pantolonuma yapıştı yani anlayacağınız kurtaramadım paçayı. Şimdi o bilindik iç huzursuzluklarda, haykıramadığım doğrularımla öylece kâğıt kalemin yanındayım. Olur da ömrüm bir gün doğumunun arifesine rastlarsa, bilin ki onları da alıp yanıma, sözlerimi duvarlara yazacağım.